top of page
Zoeken

Werk: de eerste prioriteit van de volgende Brusselse regering

Op Rerum Novarum maakt Benjamin Dalle, cd&v- lijsttrekker voor het Brussels Parlement, duidelijk wat er deze verkiezingen in het Brussels Gewest op het spel staat. “Zolang de Brusselse regering niet meer mensen aan de slag krijgt, zullen we de ‘Brussels Dream’ nooit kunnen realiseren”, schrijft Dalle. “Zonder een geloofwaardige, ingrijpende en consequente aanpak van het tewerkstellingsprobleem, geven wij geen steun aan een volgende Brusselse regering.”





De cijfers zijn welbekend: bijna 90.000 werkzoekenden, een jongerenwerkloosheid van om en bij de 30%. In Brussel groeit 1 op 4 op in een gezin waar niemand werkt. Laat die cijfers nog eens goed tot je doordringen, en stel jezelf de vraag: in welke wereld zijn we dit als normaal gaan beschouwen?


Ik heb altijd gevonden dat de strijd tegen werkloosheid in Brussel te weinig  aandacht en prioriteit krijgt. In 2015 spendeerde ik een groot deel van mijn zomervakantie aan het schrijven van een beheersplan voor de Brusselse arbeidsbemiddelingsdienst Actiris. Ik solliciteerde er voor de functie van adjunct-directeur-generaal, en was erop gebrand om vanuit Actiris mee te werken aan oplossingen voor de tewerkstelling in Brussel. Ik maakte toen in 2015 uiteindelijk een andere keuze, maar mijn oprechte geloof in werk als stimulans voor Brussel – als motor voor sociale dynamiek en de emancipatie van de Brusselaars – is nooit verdwenen. Ik ben ervan overtuigd dat verschillende crisissen die vandaag Brussel teisteren niet los gezien kunnen worden van het falende tewerkstellingsbeleid in Brussel. Een sterkere activering is de sleutel om het stuurloze schip dat de Brusselse begroting heet opnieuw op koers te krijgen. En met meer mensen aan het werk kunnen we ook de schrijnende veiligheids- en drugsproblematiek sneller onder controle krijgen. In verschillende Brusselse wijken zorgt de hoge (jeugd)werkloosheid voor uitzichtloosheid en een totaal gebrek aan perspectief. Ervoor zorgen dat opgroeiende Brusselaars kunnen uitkijken naar een zinvolle job en ondersteund worden in hun zoektocht naar een opleiding of job die ze graag doen is de beste garantie op een bruisende en leefbare stad. Daarom belangt de tewerkstellingscrisis iedereen aan: niet alleen de werklozen zelf, maar eveneens de tweeverdienersgezinnen uit de middenklasse. Zolang de Brusselse regering niet meer mensen aan de slag krijgt, zullen we de ‘Brussels Dream’ nooit kunnen realiseren.


Aan jobs geen gebrek

De Brusselse tewerkstellingscrisis heeft een eigenaardige twist: aan jobs is er geen gebrek. Anders dan in de jaren 70 schrééuwen werkgevers vandaag om arbeidskrachten. Dat maakt de hoge werkloosheidscijfers in Brussel zo cynisch. Daarom ben ik ook geen voorstander van het geco-systeem, waarbij de regering zelf banen subsidieert. In tijden van krapte op de arbeidsmarkt is zo’n maatregel economische waanzin. Daarom vragen wij om het geco-stelstel te hervormen naar een echte arbeidsmaatregel, om mensen te doen instromen naar de reguliere arbeidsmarkt in plaats van jarenlange nepstatuten in het leven te houden. Dat betekent niet dat we de vzw’s, die vandaag rekenen op het geld van het geco-systeem, op droog zaad zetten. Om de werking van middenveldorganisaties te ondersteunen zijn structurele werkingsmiddelen nodig, geen geco-banen. De interne malaise bij Actiris is een groot deel van het probleem. Dat hoeft niet te verbazen, als je weet dat de regering-Vervoort tijdens deze legislatuur sterk bespaard heeft op Actiris. Natuurlijk maakt het financiële brokkenparcours van deze équipe enkele harde keuzes onvermijdelijk. Op een kerntaak als tewerkstelling mag je echter net niet besparen, integendeel: wij vragen heel duidelijk om sterk te besparen op niet-essentiële taken, zodat er juist extra geïnvesteerd kan worden in het verhogen van de tewerkstelling.


Een recente audit binnen Actiris wees op enkele hallucinante cijfers en problemen. Werkzoekenden krijgen niet (tijdig) de juiste informatie, weten niet wat ze moeten doen of krijgen zelfs nooit post van Actiris, omdat hun adres niet klopt. 38% van de uitkeringsgerechtigden komt niet opdagen bij evaluatiegesprekken. En amper 21% van de voorziene controles wordt effectief uitgevoerd. Van een daadkrachtig activeringsbeleid is dus allesbehalve sprake. De schuchtere pogingen van minister van Werk Bernard Clerfayt om met de suggesties uit de audit aan de slag te gaan, kregen geen steun van de Brusselse regering. Dat kan niet langer. Actiris moet werk maken van een geïntegreerde begeleiding, een aanpak op maat en inzetten op een ketenbenadering van de werkzoekende. Werkzoekenden moeten onmiddellijk uitgenodigd worden voor een gesprek, met een effectieve opvolging en ondersteuning, en sancties voor wie niet de nodige stappen zet. 


Gelóóf in de Brusselaars

De krapte op de arbeidsmarkt is een gevolg van de alom bekende mismatch: laaggeschoolde werkzoekenden komen niet in aanmerking voor jobs die vooral gericht zijn op hooggeschoolde profielen. Het is een enorme verspilling van talent. Het is daarom ook jammer dat Actiris niet meer het zelfstandig ondernemerschap aanwakkert. We hebben te weinig oog voor Brusselse jongeren die misschien wel het talent, de creativiteit of knowhow hebben om een winkel, horecazaak of online start-up uit de grond te stampen. Gelóóf in de Brusselaars. Als Vlaams minister van Brussel heb ik de voorbije jaren zelf mogen aanschouwen wat het kan opleveren als je maar gelooft in het enorme potentieel van ieder mens. Organisaties uit het middenveld, zoals CAD De Werklijn, Emino, ART2WORK, Capital en EVA BXL wakkeren het geloof in eigen talenten aan, bij mensen die door vele anderen misschien te snel worden afgeschreven voor de arbeidsmarkt. Mensen met psychische kwetsbaarheden, met een laag zelfbeeld, met een beperkte talenkennis of zonder diploma: ze worden te snel afgeschreven. Deze organisaties bestrijden dat beeld, één Brusselaar in een ogenschijnlijk uitzichtloze situatie per keer. Daarom moet Actiris meer structurele samenwerkingsverbanden aangaan met spelers uit het middenveld. Vaak hoor ik van werkzoekenden dat zij zich bij Actiris niet meer dan een nummertje voelen in een administratieve mallemolen. Organisaties uit het middenveld zorgen net voor een effectieve ondersteuning, waarbij wordt gewerkt op zelfvertrouwen, vaardigheden en talenkennis. Het Brussels tewerkstellingsbeleid moet massaal investeren in deze initiatieven. Elke geïnvesteerde euro hierin betaalt zich in een veelvoud terug. Elke werkloze die morgen een job heeft, is al een kleine overwinning op zichzelf. Ook levenslang leren verdient meer aandacht: we moeten wie al werkt de nodige ondersteuning geven om de job graag en goed te blijven uitvoeren in deze evoluerende arbeidsmarkt.


Voor cd&v is het duidelijk: de tijd van pappen en nathouden is voorbij. Wij hebben de ambitie om tegen het einde van de volgende legislatuur 50.000 extra Brusselaars aan een baan te helpen. Daarom leggen we een gedetailleerd tewerkstellingsplan met 10 maatregelen op tafel. Onze voorstellen zijn divers: extra begeleiding op maat van langdurig werklozen, inzetten op reïntegratie van langdurig zieken, een meer consequent activeringsbeleid, een betere interregionale arbeidsmobiliteit tussen Brussel en Vlaanderen en het uitbreiden van het aanbod van jobs voor voornamelijk laaggeschoolden, vormen de kernpijlers van ons plan.


Zonder een geloofwaardige, ingrijpende en consequente aanpak van het tewerkstellingsprobleem, geven wij geen steun aan een volgende Brusselse regering. Mogen we hetzelfde verwachten van de andere Brusselse partijen?


Negen jaar na mijn sollicitatie bij Actiris ben ik er meer dan ooit van overtuigd: pas als we erin slagen de tewerkstellingsknoop te ontwarren, kan Brussel zijn enorme potentieel benutten. Dit is voor ons de voornaamste inzet van de verkiezingscampagne. Deze stad en haar inwoners barsten van het talent, het is aan ons als politici om dat talent ook te valoriseren.


Lees hier het volledige plan.


Tewerkstellingsplan
.pdf
Download PDF • 203KB

Comments


bottom of page