Brussel blokkeert interfederaal begrotingsakkoord al maanden

“Maak er geen instrument van chantagepolitiek van”

Brussels minister van Begroting Dirk De Smedt bevestigde in het Brussels Parlement dat hij inhoudelijk achter het interfederale akkoord over begrotingscoördinatie staat, maar dat Brussel de goedkeuring ervan tegenhoudt wegens conflicten met de federale regering over andere dossiers, zoals Beliris en de Brussels Deal. Brussels parlementslid Benjamin Dalle (cd&v) noemt die aanpak verkeerd: “Verdedig de Brusselse belangen hard, maar maak van het begrotingsakkoord geen instrument van chantagepolitiek tussen dossiers die niets met elkaar te maken hebben.”

De federale overheid, de gewesten en de gemeenschappen bereikten in maart een akkoord over een nieuw systeem van interfederale begrotingscoördinatie. Dat moet ervoor zorgen dat de verschillende overheden ieder verantwoordelijkheid opnemen voor hun deel van het Belgische begrotingstraject. De Brusselse regering stemde in maart in het Overlegcomité in met het akkoord, maar houdt de formele goedkeuring intussen al maanden tegen.

Minister van Begroting Dirk De Smedt bevestigde maandag in het Brussels Parlement dat zijn bezwaar niet over de inhoud van het begrotingsakkoord zelf gaat. Hij verklaarde expliciet dat hij het principe steunt dat Brussel zich engageert tot een bindend meerjarig netto-uitgavenpad. Volgens De Smedt ligt het probleem bij de houding van de federale regering in andere dossiers. Hij verwees onder meer naar de Brussels Deal en naar federale beslissingen met een budgettaire impact op Brussel.

Dalle begrijpt dat de Brusselse regering in die dossiers haar belangen verdedigt, maar vindt het verkeerd om daarvoor het begrotingsakkoord als hefboom te gebruiken. “Als afspraken over Beliris of de Brussels Deal niet worden nageleefd, moet Brussel daar hard over onderhandelen. Maar dat zijn geen redenen om een akkoord over de financiële verantwoordelijkheid van alle overheden tegen te houden”, zegt Dalle. “Minister De Smedt zegt nu zelf dat hij inhoudelijk achter het akkoord staat. Dan is het bijzonder merkwaardig om de ondertekening ervan te gebruiken als breekijzer in andere onderhandelingen.” Dalle sprak in zijn repliek expliciet van “een soort van chantagepolitiek tussen dossiers die op zich niets met elkaar te maken hebben.”

Volgens Dalle dreigt de blokkering bovendien averechts te werken. Het nieuwe systeem bevat net mechanismen om rekening te houden met niet-gecompenseerde budgettaire gevolgen van beslissingen van de ene overheid voor een andere overheid. “Als Brussel vreest dat andere overheden beslissingen nemen waarvan wij de rekening gepresenteerd krijgen, dan heeft Brussel er net belang bij dat dit akkoord zo snel mogelijk wordt toegepast. Dit akkoord helpt de Brusselse belangen verdedigen. Door het tegen te houden, schieten we onszelf in de voet.”

Ook internationaal staat er meer op het spel. België engageerde zich tegenover Europa om zijn begrotingscoördinatie tussen de verschillende bestuursniveaus te versterken. Kredietbeoordelaar Moody’s wees recent nog expliciet op de zwakke Belgische begrotingscoördinatie als structurele handicap en benadrukte dat het nieuwe akkoord nog zijn geloofwaardigheid in de praktijk moet bewijzen.

“Op een ogenblik dat België én Brussel onder het vergrootglas liggen van Europa en de kredietmarkten, kunnen we ons dit soort politieke spelletjes niet veroorloven”, besluit Dalle. “Brussel kan tegelijk zijn belangen verdedigen bij Beliris en de Brussels Deal én verantwoordelijkheid opnemen voor de begroting. Het ene dossier mag geen pasmunt worden voor het andere.”