Brussel heeft eindelijk een drugscommissaris. Nu begint het werk op het terrein.

Een belangrijke stap vooruit in de strijd tegen het drugsgeweld in Brussel. Met de aanstelling van Miran Scheers als eerste Brusselse drugscommissaris krijgt ons gewest iemand die de verschillende spelers in het drugsbeleid moet samenbrengen en hun acties beter op elkaar moet afstemmen.

Tijdens de Brusselse regeringsonderhandelingen heb ik sterk aangedrongen op de komst van een drugscommissaris. Want de strijd tegen drugscriminaliteit mag niet vastlopen in versnipperde bevoegdheden, gebrekkige informatiedeling en een gebrek aan coördinatie.

Daarom ben ik bijzonder tevreden met de aanstelling van Miran Scheers. Ze brengt jarenlange ervaring mee op het vlak van veiligheid, drugspreventie en samenwerking tussen verschillende overheden. Zowel lokaal als nationaal heeft ze haar sporen verdiend. Bovendien is ze een verbindende figuur die mensen en organisaties kan samenbrengen. Precies wat Brussel vandaag nodig heeft.

Maar een drugscommissaris alleen zal het probleem niet oplossen.

Het drugsgeweld blijft een grote uitdaging voor onze stad. De problematiek beperkt zich niet tot de gekende drugshotspots en laat zich niet oplossen door ze simpelweg van de ene wijk naar de andere te verplaatsen.

Daarom hebben we nood aan een geïntegreerd drugsplan waarin politie, justitie, lokale besturen, preventiediensten en hulpverlening écht samenwerken. Niet alleen door informatie uit te wisselen, maar ook door gezamenlijke acties op te zetten, duidelijke verantwoordelijkheden af te spreken en de resultaten op het terrein op te volgen.

Ook de verslavingszorg mogen we daarbij niet vergeten. 

Vandaag wachten mensen met een verslavingsproblematiek soms maandenlang op hulp. Wie het drugsprobleem structureel wil aanpakken, moet niet alleen inzetten op veiligheid en handhaving, maar ook op preventie en toegankelijke zorg.

De eerste stap is nu gezet. De volgende uitdaging is om die betere coördinatie om te zetten in concrete acties en resultaten op straat.

Want uiteindelijk telt niet hoeveel structuren of plannen we hebben, maar of Brusselaars zich opnieuw veilig voelen in hun straat, buurt en stad.